“น้ำดื่มตรา หยดสุขภาพ (Health Drop) แค่ได้ลิ้มลองเพียงหยดเดียว ก็จะทำให้สุขภาพร่างกายและพลานมัยของคุณกลับมาสดชื่นแข็งแรง เพราะทำขึ้นมาจากน้ำแร่บริสุทธิ์ผุดผ่องยองใยจากเทือกเขาหิมาลัย โดยปราศจากไม้มลัย แถมยังแก้ไอ ”

—————————————————

บังเอิญผมจบแค่ปอสี่ แถมยัง โง่เหมือนลา

และปากยัง หมา แต่หน้าตาก็พอ ไปวัดไปวา

ความรู้ภาษาอังกฤษของผมจึงได้แค่ งูงูปลาปลา

เวลาเจอฝรั่งก็ได้แต่สปีค แคลอรี่ บลาบลา

ศัพท์ทุกคำที่ยากเกินกว่าสติปัญญา

ผมจึงต้องพึ่ง ดิกชันนารี อังกฤษ-ไทย ฉบับพกพา

เพื่อให้เกิดปัญญา จะได้ไม่โดนเรียกไปไถนา 

เหมือนควายที่อยู่ในรัฐสภา

—————————————————

พจนานุกรม อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณทิตยสถาน แปลความหมายศัพท์ต่างๆไว้ว่า

Health = สุขภาพ

Drop =  ลดลง อ่อนแอลง แย่ลง

ดังนั้น

Health Drop = สุขภาพแย่ลง

ดื่มน้ำดื่มยี่ห้อนี้แล้วจะทำให้ health drop

แล้วคนโง่ภาษาแต่รักสุขภาพอย่างผมจะกล้ากินไหมนี่

ไม่รู้เหมือนกันว่าเค้าขายอะไร ???

” เชื่อกันว่ากาแฟถูกค้นพบครั้งแรกโดยบังเอิญเมื่อเด็กเลี้ยงแพะชาว อาบิสซีเีนีย (เอธิโอเปียในปัจจุบัน) ชื่อคาลดี สังเกตุพบว่า แพะดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นเมื่อกินผลไม้สีแดงของต้นไม้ต้นหนึ่ง ซึ่งก็คือต้นกาแฟ “

อาจเป็นเพราะผมไม่ใช่แพะ ผมจึงไม่รู้สึกกระปรี้กระเปร่าเวลาดื่มกาแฟ

ผมดื่มกาแฟเพราะความเคยชิน ดื่มเพื่อไม่ให้ง่วง และ ดื่มเพื่อดึงหนังตาให้ไม่หย่อนคล้อยในเวลาที่ยังไม่อยากนอน

แต่แพะไม่มีความจำเป็นต้องอดนอน แพะไม่จำเป็นต้องตื่นตัว แพะไม่จำเป็นต้องท่องหนังสือดึก แพะไม่จำเป็นต้องอยู่เวร

เกิดเป็นแพะแค่เล็มหญ้าไปวันๆ และรอการผสมพันธุ์

แพะจึงไม่จำเป็นต้องกินกาแฟ 

แน่นอนที่สุดแพะของนายคาลดีเผลอกินกาแฟเข้าไปแล้ว ตั้งแต่คริสศตวรรษที่ 9

และมันไม่ได้กระปรี่กระเป่า

นายคาลดีเข้าใจผิด

นายคาลดีที่น่าสงสาร  นายคาลดีผู้บิดเบือนประวัติศาสตร์

นายคาลดีไม่เคยสังเกตุว่าแพะของตนเข้านอนกี่โมง และนอนวันละกี่ชั่วโมง

แพะของนายคาลดีก็น่าสงสารเช่นกัน

คืนนี้แพะของนายคาลดีนอนไม่หลับ เพราะฤทธิ์ของกาแฟ

มันว้าวุ่นและร้อนรน มันไม่เคยตาค้างอย่างนี้มาก่อน

มันคิดไปต่างๆนานา มันนอนไม่หลับ มันไม่เคยนอนไม่หลับมาก่อน มันกลัวตื่นสาย มันกลัวพลาดรายการเจ้าขุนทอง มันกลัวตกรถไฟ และ พลาดอดเล็มยอดหญ้าอาบน้ำค้างในตอนเช้าตรู่

ที่สำคัญที่สุดตอนนี้มันไม่มีอะไรจะทำ มันจึงกระโดดไปกระโดดมาด้วยความว้าวุ่น (บางตัวคลุ้มคลั่งถึงขนาดกระโดดข้ามรั้ว)

นายคาลดีที่น่าสงสาร นายคาลดีผู้เข้าใจผิด นายคาลดีผู้บิดเบือนประวัติศาสตร์ นายคาลดีผู้หิวโหย เมื่อหัวค่ำนายคาลดีก็เผลอกินกาแฟเข้าไปด้วยเหมือนกัน

คืนนั้นนายคาลดีก็นอนไม่หลับ นายคาลดีแปลกใจ เมื่อเห็นฝูงแพะ กระปรี่กระเปร่า กระโดดไปกระโดดมาไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน บางตัวกระปรี่กระเปร่าเกินเหตุถึงขนาดกระโดดข้ามรั้วหนี

.

..

…

และนั่นจึงเป็นเหตุผลที่คนโบราณบอกเราว่าเวลานอนไม่หลับให้นอนนับแพะ ก็เพื่อที่เราจะได้ระลึกถึงฝูงแพะในศตวรรษที่ 9 ที่ทำให้ทุกวันนี้เรามีกาแฟดื่ม และทำให้เรานอนไม่หลับในคืนนี้

(บางตำนานอ้างว่าให้นอนนับแพะกระโดดข้ามรั้ว ก็เพื่อช่วยนายคาลดีนับว่ามีแพะกระโดดข้ามรั้วหนีออกไปกี่ตัว)

ซึ่งสิ่งแรกที่ทำหลังจากถึงภูเก็ตคือ มุ่งตรงไปร้านอาหารมนุษย์สุดดังประจำจังหวัด

เมื่อถึงที่ร้านพวกเราชาวคณะก็ถามคุณกุ้งเจ้าของร้านว่าวันนี้มีเมนูพิเศษอะไรบ้าง

คุณกุ้งจึงตอบกลับมาว่า “วันนี้มีชาวเลแหล่งใต้แท้ๆ ตัวโตๆสนจายหมาย”

ว่าแล้วคุณกุ้งก็จับแขนชาวเล แหล่งใต้ขึ้นมาให้ดูว่า “ดูสิเค้าตัวโตจริง น่ากินมากเนื้อแน่นอย่างแรงเลย จะเอาไปต้ม ผัด ทอด ทำอะไรก็หรอย”

(อาหารของจังหวัดนี้หลากหลายจริงๆ)

ว่าแล้วคุณกุ้งก็แบกหนุ่มชาวเลเข้าครัวเพื่อปรุงอาหารมาให้พวกเราทานกัน

และแล้วพนักงานก็นำอาหารมาเสริฟ

ด้วยความหิวพวกเราชาวคณะจึงไม่ทันสังเกตุอาหารบนโต๊ะว่า หน้าตามันช่างละม้ายคล้ายคุณกุ้งเจ้าของร้านนัก เราเพียงแต่ตั้งข้อสันนิฐานว่าสิ่งที่อาหารที่อยู่บนโต๊ะ น่าจะเป็นกุ้งมังกรเพศเมีย สังเกตุได้ว่าบนตัวมีโบว์สีแดงผูกติดอยู่ที่หน้าอก

แล้วเราก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย

โบ๊ต : พี่แอ๊บเวลากินกุ้งมังกรหนะ มันมีเคล็ดลับรู้ไหม เวลากินต้องกินจากทางหางก่อน อย่ากินจากทางหัว

พี่แอ๊บ : ทำไมหละ เนื้อตรงหางอร่อยกว่าตรงหัวเหรอ

โบ๊ต : ป่าวหรอกพี่ ถ้าเราไปกินตรงหัวก่อน แล้วเกิดกุ้งมังกรมันยังไม่ตายสนิท เดี่ยวมันก็พ่นไฟใส่มือเราเข้าให้สิ

พี่แอ๊บ : …..

พี่เสื้อเหลือง : ……

ดังนั้นเราชาวคณะจึงกินกุ้งมังกรจากทางหางก่อน ดังที่ปรากฏในภาพ
(อนึ่งกุ้งมังกรตัวนี้ หนัก 2 กิโล ราคา กิโลละ 3000 บาท สืบทราบภายหลังว่าที่อาหารจานนี้ที่ราคาแพงถึงจานละ 6000 บาท เพราะมันคือกุ้งมังกรที่สามารถพ่นไฟได้จิงๆ)

เช้าวันถัดมา

หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นลงรูปพวกเราพร้อมพาดหัวเป็นข่าวหน้าหนึ่ง

หลักฐานเด็ด โฉมหน้าคณะทัวร์โหด ฆ่าคุณกุ้งเจ้าของร้านอาหารชื่อดัง

โดยผู้เห็นเหตุการณ์รายงานว่ากลุ่มคณะทัวร์โหดกลุ่มนี้ ได้ใช้ตะเกียบ จิ้มคีบ จิ้มคีบ คุณกุ้งจนเสียชีวิต และยังได้กระทำการอุกอาจกินศพคุณกุ้งหน้าตาเฉย ผู้ใดพบเห็นเบาะแสโปรดแจ้งเจ้าพนักงานด่วน

หลังจากทราบข่าวพวกเราชาวคณะตกใจกันมาก ที่รู้ว่ากุ้งที่กินไปเมื่อวานไม่ใช่กุ้งมังกรไม่มีหัวนอนปลายเท้า แต่เป็นคุณกุ้งผู้เป็นเจ้าของร้าน

ว่าแล้วเราก็เลยพากันไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้คุณกุ้งที่วัดฉลอง วัดดังประจำเมืองภูเก็ต

แต่อนิจจา

ดันมีผู้พบเห็นแจ้งเบาะแสให้ตำรวจ พวกเราชาวคณะจึงต้อง

เผ่น

พี่เสื้อดำ: โอเคพร้อมแล้ว ออกเรือได้

ส่วนพวกเราจะหนีไปไหนนั้น ยังไม่สามารถเปิดเผยได้

จะหนีไปเกาะ(ลูก)กง เหมือนอดีตนายกทักษิณหรือป่าว

ไว้ว่างๆ จะโฟนอินเข้ามาบอก

จากตำราประวัติศาสตร์เราได้เรียนรู้ว่ารถไฟเกิดขึ้นครั้งแรกในประเทศอังกฤษ เมื่อ 300 กว่าปีที่แล้ว โดยถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้บรรทุกถ่านหิน มีลักษณะเป็นรถพ่วงมีล้อโดยใช้ม้าลากแล่นไปตามราง

จอร์จ สตีเฟนสัน บิดาแห่งการรถไฟ (Father of Railway) เกิดเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 1781 ประเทศอังกฤษ ครอบครัวของเขาเป็นกรรมกรในเหมืองแร่ที่ยากจน ทำให้สตีเฟนสันไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ อีกทั้งยังต้องทำงานเป็นกรรมกรในเหมืองถ่านหิน โดยมีหน้าที่คัดแยกถ่านหิน ในระหว่างที่เขาทำงานในเหมืองเขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับเครื่องยนต์กลไกต่างๆที่ใช้ภายในเหมือง

ต่อมาในปี คศ 1800 ริชาร์ด ทราวิค วิศกรชาวอังกฤษได้สร้างรถจักรไอน้ำเป็นผลสำเร็จ ทางเหมืองแร่ที่สตีเฟนสันทำงานอยู่ได้นำรถจักรชนิดนี้มาใช้งานขนถ่านหินภายในเหมือง แต่รถจักรไอน้ำของทราวิคมีข้อเสียหลายอย่าง ทั้งวิ่งได้ช้า และนำหนักมากจึงทำให้ถนนได้รับความเสียหาย จึงมีการสร้างรางสำหรับรถจักรวิ่ง แต่ปัญหาสำคัญในยุคนั้นคือ รถมักตกรางอยู่บ่อยๆ

สตีเฟนสัน รับอาสาเจ้าของเหมืองว่าจะปรับปรุงให้รถจักรมีความเร็ว และประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งเขาใช้เวลานานถึง 10 เดือน ในเดือน กรกฎาคม 1814 รถจักรของสตีเฟนสันก็ถูกพัฒนาได้สำเร็จ โดยมีตัวถึงเป็นไม้ มีล้อเหล็ก 4 ล้อวิ่งได้ 4 ไมล์ต่อชั่วโมง สามารถลากรถถ่านหินได้ถึง 30 ตัน

ในปี คศ 1872 รัฐบาลอังกฤษประสบความสำเร็จในการสร้างทางรถไฟ และได้เปิดใช้ทางรถไฟระหว่างเมืองสายแรกขึ้น คือเส้นทาง แมนเชสเตอร์ ถึง ลิเวอร์พูล สตีเฟนสันจึงได้นำหัวรถจักรคันใหม่ที่เขาได้พัฒนาปรับปรุงจนมีประสิทธิ์ภาพมากขึ้นได้วิ่งได้เร็วถึง 29 ไมล์ต่อชั่วโมง มาวิ่งในครั้งนั้น

กิจการรถไฟในประเทศอังกฤษมีความเจริญก้าวหน้ามากขึ้นเป็นลำดับ และขยายเส้นทางไปยังเมืองต่างๆทั่วประเทศ กิจการรถไฟยังได้ขยายตัวไปยังประเทศต่างๆทั่วโลกรวมถึงประเทศไทยด้วย

จอร์จ สตีเฟนสันจึงถือเป็นปูชนียบุคคล ผู้บุกเบิกกิจการรถไฟจนมีความก้าวหน้าจนทุกวันนี้ และควรค่าแก่การถูกยกย่องให้เป็น บิดาแห่งการรถไฟ (Father of Railway)

..

…

….

แต่คำถามสำคัญไม่ควรจะจบอยู่เพียงแค่ว่า จอร์จ สตีเฟนสันทำได้อย่างไร ด้วยสมการอะไร และทำไมเด็กกรรมกรในเหมืองถ่านหินผู้ไม่เคยรับการศึกษาถึงได้กลายมาเป็น ปูชนียบุคคลของโลก ผู้ที่ถูกเรียกว่าบิดาแห่งวงการรถไฟเช่นทุกวันนี้

มนุษย์เราต้องเรียนรู้มากกว่านั้น

และต้องถามมากกว่านั้น

คำถามสำคัญและสิ่งที่เราควรเรียนรู้มากกว่านั้นอยู่ที่ว่า

ปูชะนียบุคคน เช่น จอร์จ สตีเฟนสัน มีทั้งหมดกี่ขา???

..

…

….

ปล. ปูชะนียบุคคน มีทั้งหมด 14 ขา  (ปูมี 8 ขา ชะนีมี4ขา และคนมี 2ขา)

“ถึงหนูจะไม่ได้เป็นเจ้าของบริษัทเฟอร์รารี่ หนูคงไม่สามรถให้ชาวบ้านติดเงิน
และเดินออกไปกินเบียร์ชิวๆ ก่อนที่จะเลือกวันหยุดให้กับตัวเอง
คุณคิดดูหนูรวยและเครดิตดีกว่าแขกที่มาออฟหนูแค่ไหน…”

เด็กที่ยืนหลังตู้กระจก

ไม่แปลกนักที่ผมมักจะพบปะผู้ให้บริการที่ร่ำรวยกว่าผม
นอกจาก รถเข็นไข่ปิ้งที่ผมซื้อไปเมื่อตอนบ่ายแล้ว ผมแน่ใจว่าทุกผู้ให้บริการที่ผ่านเข้ามาในชีวิตล้วนมีบัญชีสะสมทรัพย์เล่มหนาปึ้ก

ผู้หญิงผมดำขลับวัยกลางคนในชุดยูนิฟอร์ม หันมาถามผม
รับน้ำอะไรดีค่ะ
ขอเป็นน้ำเปล่าดีกว่าครับ แล้วน้องหละครับ รับน้ำอะไรดีคับ
ผมหันไปถามหญิงสาวข้างกายในชุดบิกินี่เล่นทะเล

บ้าไปแล้วนี่มันรัชดาชัดๆ มีทะเลที่ไหนกัน

ด้วยความที่เป็นคนไทยผมเลยต้องหน้าใหญ่ในทุกๆช็อต ไม่เว้นแม้แต่ผู้ให้บริการ

จะเป็นไรไหมถ้าผมจะสูบบุหรี่ … ผมคาบบุหรี่ข้างๆกระหรี่

ก่อนที่จะค่อยๆอ่านข้อความ “ควันบุหรี่ทำร้ายผู้ใกล้ชิด”

ก่อนที่จะปลอ่ยให้เวลา 2 ชั่วโมง เป็นความสัมพันธ์ระหว่างเรา

—————————————————

เรียนคุณโย

บ่อยครั้งในสมัยเด็ก ผมฝันอยากเป็นเศรษฐี
พ่อแม่ก็สนับสนุนผมตั้งแต่เล็กด้วยการซื้อเกมเศรษฐี (monopoly) มาเพื่อฝึกเตรียมความพร้อมการเป็นเศรษฐี

สมัยประถมผมได้ค่าขนมวันละ 20 บาท

ไม่แปลกที่ผมอยากมีเงินหมื่นเงินแสน

———————————————————-

ในวันว่างวัยปัจจุบัน ผมมักจะคร่ำเคร่งกับการหากิจกรรมต่างๆทำเพื่อต่อเติมจิ๊กซอว์เวลา

เสียเงิน 140 บาท เพื่อดูหนัง แลกกับการซื้อเวลา สองชั่วโมง
เสียเงิน 110 บาท เข้าร้านกาแฟ แลกกับการซื้อ ภาพลักษณ์ และเวลา หนึ่งชั่วโมง (เวลาเดินสวนผู้คนจะมีใครรู้บ้างไหมว่า วันนี้ผมไปนั่งกินกาแฟร้านดังมา)
เสียเงิน 2000 บาท เพื่อซื้อบริการใน paragraph ที่สอง เพื่อแลกกับเวลาอีก 2 ชั่วโมง

และทุกวัน

ผมต้องกลับมานั่งเหงาอยู่ในบ้านอยู่คนเดียว

———————————————————-

คุณโยเคยประสบช่วงเหตุการณ์คล้ายๆผมบ้างไหม

ที่พร้อมจะทำสิ่งไร้สาระที่เรามองว่า คูล ในค่านิยมปัจจุบัน

อย่าถามถึงแก่นสารของการกระทำ

ผมคิดว่าพวกเราไม่มีคำนั้นในหัวตั้งแต่โตขึ้นมาแล้ว

สภาวะผมในตอนนี้ค่อนข้างปกติ

มีเงิน มีสมอง มีหัวใจ

แต่ไม่มีความสุข

ถ้าใช่ ผมคิดว่าเรากำลังอยู่ในโลกเดียวกัน

เราต่างอยู่ในวังวนของ

โศกนาฎกรรมชีวิตคนเมือง (Big City Life Syndrome)

—————————————————

หมายเหตุ: เป็นคอมเม้นต์โต้ตอบกับคุณโย เขียนขึ้นเมื่อปีที่แล้ว แต่ปีนี้กำลังจะพ้นไปอีกปี ชีวิตก็ยังเฮงซวยเหมือนเดิม
อยากอ่านบทสนทนาผ่านตัวอักษรเรื่อง ความสุข ความร่ำรวย ความเฮงซวย ตลอดจนความหมายของชีวิต อ่านได้ที่ http://mono7471.wordpress.com/2007/12/16/the-rich-man-toy-and-the-tourist-animal-drowning-in-the-saliva-pool/

สุขสันต์วันปีใหม่ และขอให้ความเฮงซวยยังอยู่กับเราทุกคน

หนังสือที่ได้อ่าน

เพลงที่ได้ฟัง

กับช่วงชีวิตที่เป็นอยู่

พ่อมีพี่น้อง 11 คน เป็นผู้ชาย 4 คน พ่อเป็นลูกชายคนที่ 2 ในบรรดาลูกชายทั้งหมด

พี่ชายของพ่อชื่อ สุเมธ ชื่อเล่นว่า พี่เมธ

น้องชายของพ่อชื่อ สุพัฒน์ ชื่อเล่นว่า พัฒน์

น้องชายคนเล็กของพ่อชื่อ สุรพล ชื่อเล่นว่า พล

ส่วนพ่อชื่อจริงว่า ไพโรจน์

พี่น้องของพ่อทุกคนล้วนมีชื่อ สุ นำหน้า พวกเค้าคือครอบครัวตระกูลสุ

แต่ชื่อของพ่อไม่มีสุนำหน้า

ตอนเป็นเด็กผมพาลนึกไปว่าพ่อเป็นลูกนอกคอก ต่างพ่อ ต่างแม่

แต่ขอโทษที แม่บอกว่าครอบครัวของพ่อเป็นครอบครัวตระกูลสุ

แล้วชื่อเล่นของพ่อจะเป็นอะไรได้ถ้าไม่ใช่ สุ

คุณพ่อยอดมนุษย์

สมัยวัยเด็กผมติดการ์ตูนยอดมนุษย์มาก โดยเฉพาะยอดมนุษย์ห้าสี (รุ่นพ่อของ เพาเวอร์ เรนเจอร์)

รวมไปถึงเหล่ายอดมนุษย์อุลตร้าแมน ไอ้มดแดง ไอ้มดเขียว มดดำ (หมายถึงมดเอ็กซ์ V11 ที่ไม่ใช่ พิธีกรกระเทยควาย)

แบ๊ตแมน ซูเปอร์แมน และไอ้แมงมุม ก็จัดเป็นรายการหมวด ฝ ซึ่งก็คือการ์ตูนยอดมนุษย์ที่ต้องเฝ้าติดตามชม

พวกเหล่ายอดมนุษย์พอเตะต่อยชนะเหล่าปิศาจมากๆเข้า เด็กๆอย่างผมก็เกิดอาการรู้ทัน แก่แดดทางความคิด และเกิดอาการอยากจะเลิกดูไปสะดื้อๆ

ทางทีมผู้สร้างจึงต้องหลอกล่อเด็กเอ๋อติดการ์ตูนอย่างผมขั้นแอดว้านด้วยการ

เอา ไอ้แมงมุม ตัวปลอมสีดำ มาปล่อยใยสู้กับ ไอ้แมงมุม ตัวจริงสีแดงน้ำเงิน

ให้ผู้ร้ายเอาเสื้อแบ๊ตแมนมาใส่ เพื่อต่อยสู้ กับแบ๊ตแมนตัวจริง

ให้อุลตร้าแมนตัวปลอม มาปล่อยแสง สู้กับ อุลตร้าแมนตัวจริง

พล๊อตเรื่องขั้น แอดว้านขนาดนั้น เด็กเอ๋อ อย่างผมไม่มีทางคิดได้แน่นอน

พล๊อตเรื่องแบบนี้มันช่างเย้ายวน ติดตรึงใจ ซะเหลือเกิน

ผมหมกมุ่นกับยอดมนุษย์ตัวจริง ตัวปลอมมาก ถึงขนาดวิเคราะห์ทุกสิ่งที่เด็กประถม (แถมเอ๋อ) จะวิเคราะห์ได้ว่า เป็นของจริง หรือ ของปลอม เป็นตัวจริง หรือ ตัวปลอม (แต่ไม่ถึงขึ้นวิเคราะห์ได้ว่า ทักษิณเป็นคนดีจริงหรือดีปลอม ประชาธิปไตยแบบไทยไทย เป็นของจริงหรือของปลอม)

และนั้นก็ทำให้ผมไม่กล้าคุยกับพ่อนานเป็นอาทิตย์

สิบห้าปีที่แล้ว ในบ่ายวันอาทิตย์อันแสนสงบ

พ่อลูกคู่หนึ่ง จูงมือกันไปซื้อของ ที่ห้างที่ใหญ่ที่สุดที่อำเภอประเวศ ณ. เวลานั้นพึงจะมี

ครั้นกำลังจะกลับ พ่อได้หยิบบัตรเครดิต ออกมาเพื่อรูดจ่ายค่าสินค้า

ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี จนกระทั้ง พนักงานได้บอกพ่อว่า ลายเซ็นต์ผิด เซ็นต์ไม่ตรงกับบัตรนะคะ

ด้วยโลจิคง่ายๆของเด็กสิบขวบ ผมตัดสินเอาเองว่า ลายเซ็นต์ของเรายังไงก็เป็นของเรา ลายเซ็นต์เป็นเหมือนตราประจำตัวของเรา ต่อให้หลับตา ยังไงเราก็ต้องเซ็นต์ชื่อตัวเองถูก

ผมพาลตัวสั่นขึ้นมาดื้อๆๆ (ทั้งที่ปรกติผมไม่ดื้อ)

หรือว่า

หรือว่า

หรือว่า

คนที่อยู่ตรงหน้าเราไม่ใช่พ่อตัวจริงของเรา

หรือว่า

คนที่อยู่ตรงหน้าเราเป็นเหล่าวายร้ายที่ปลอมตัวมาเป็นพ่อผมเพื่อวางแผนจะยึดครองโลก

และนั้นทำให้ผมไม่กล้าคุยกับพ่อนานเป็นอาทิตย์

หนำซ้ำยังหาวิธีมาจัดการคุณพ่อตัวปลอม เพื่อยับยั้งไม่ให้ท่านครองโลกสำเร็จอีกด้วย 

ปล. พึ่งมารู้ไม่นานนี้ว่า พ่อมีสองลายเซ็นต์ 

Wrote at first thought : Oct 24, 2008

หลังจากที่ โงกุน(อายุ14) และบลูม่า(อายุ17) ได้เจอ เจ้าหมูอูลอน และ ได้ร่วมกันออกเดินทางเพื่อไปตามหาดราก้อนบอลลูกที่ 6 ระหว่างทางก็เกิดเรื่องขึ้นเมื่อบลูม่า ได้ทำ capsule หล่นน้ำ และเรือที่โดยสารอยู่น้ำมันก็กำลังจะหมด

บลูม่า: หา หา หา

โงกุน: อะไรอะ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ

บลูม่า: ฮื้อๆๆๆ ไม่มี capsule เรือก็แล่นไม่ได้ บ้านก็ไม่มี ทั้งรถยนต์ ทั้งมอเตอร์ไซค์ ก็ไม่มี ไปไหนไม่ได้แล้ว

โงกุน: อ้าว

โงกุน: เอ้

โงกุน: ก็เดินไปก็ได้นี่นา

กลับมาดู dragon ball ภาคแรกที่ทำมาขายเป็น dvd อีกครั้ง

หลายๆอย่างที่เคยดูแล้วสนุกในตอนเป็นเด็ก

หยิบมาดูครั้งใหม่ก็ยังสนุกเหมือนเดิม

เพียงแต่บางสิ่ง บางอย่าง ก็เข้าใจมากขึ้น

ยินดีที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง และ ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ยุคล่มสลายของอาณาจักทุนนิยม

ปฐมบท

ถึงคุณ

2.40 น. ฉันกลับถึงบ้าน

ฉันเห็นคอมเม้นท์ของคุณที่ได…ตอน 2.30 นาฟิกา

ท่าทางเราคงคลาดกันไปเพียงไม่กี่สิบนาที

ฉันรู้สึกเสียดาย

ฉันมีเรื่องจะเล่าให้คุณฟัง

วันนี้คนที่บ้านฉันแปลกหนัก

ท่าทางคงป่วยเพราะข่าวที่บอกว่าวันนี้จะมีฝนดาวตก

ครอบครัวชั้นแปลกหนักจริงๆ

พากันหอบลูกหอบหลานออกไปนอกบ้าน

หาพื้นที่ที่ฟ้าเป็นใจจะเผยแสงดาวตกให้เห็นกัน

แต่สิ่งที่ฉันเห็นมีแต่ไฟถนนและแสงไฟนีออนจากบ้านเรือนที่ล้อมถนนอยู่

กรุงเทพเป็นเมืองที่ไม่เคยขาดแสงไฟจริงๆ

ในขณะที่ตอนฉันไปสอนหนังสือเด็กที่ยโสธรเค้าถึงกับห้ามไม่ให้เอาที่เป่าผมหรือที่ชาร์ตแบตโทรศัพท์ไป

(เพราะปีก่อนมีรุ่นพี่ทำแล้ว เป่าผมอยู่ไฟดับพรึบ ทั้งหมู่บ้าน)

พอแสงไฟใกล้ตา เราก็มองหาดาวไม่เจอ

พ่อฉันพาลูกหลานขับรถวนจะรอบกรุงเทพหาทำเลดูดาว

วนเป็นชั่วโมงจนรู้ตัวอีกทีจะออกนครปฐมไปแล้ว

ฉันว่าคนเราก็บ้ามากที่ทำอะไรแบบนี้

แต่ถ้าไม่มีคนบ้าๆแบบนี้หลายๆอย่างคงไม่เกิดขึ้นนะคุณว่าไหม?

และอย่างน้อย ถึงแม้คืนนี้ฉันมองไม่เห็นแสงดาวตก

แต่ฉันก็ได้เห็นฟ้าที่กว้างขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย

แล้วฟ้าทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?

เห็นดาวบ้างไหม?

หรือเห็นแต่ไฟอย่างที่ฉันเห็น

จากฉัน

August 2007